-
Continue reading →: Yazmanın Görünmez YüküYazmak Bir Zorunluluk mu? Çok kitap okurum. Ama iyi yazılmamış bir kitabı bitirmem mümkün değil. Kötü bir çeviriyle karşılaştığımda da sinirleniyorum; okuyucu olarak bunu hak etmediğimi düşünüyorum. Okurken zihnimde hep aynı düşünce yankılanıyor: “Herkes yazmak zorunda değil ki. Yazmayıversin bazıları.” Bu düşünceyi bir yandan savunuyorum, bir yandan da kendimi sürekli…
-
Continue reading →: Savrulmalar Manifestosu: Kadınların Plansızlık HakkıBugün 8 Mart Dünya Kadınlar Günü. Ama bu kez farklı bir çağrım var size: Bugün mükemmel başarılarımızı, kusursuz hayatlarımızı, büyük hedeflerimizi değil; kararsızlıklarımızı, plansızlığımızı ve hatta başarısızlıklarımızı kutlayalım istiyorum. Hayatım boyunca hiç tek bir yolda yürüyemedim. Bazen ne istediğimi bildim, bazen sadece bildiğimi sandım, çoğu zamansa bilmemenin tadını çıkardım. Plan…
-
Continue reading →: Mazur Görülen UzaylıHep Bir Ait Olamama Hissi Hep bir şeyler eksikti, bir şeylerse fazla. Yerinde duramayan, düşünceleri de kendisi gibi savrulan biri oldum hep. Ne tam uyuyordum, ne tam uyanık. Ne tam buradaydım, ne tam orada. İnsanlar çoğu zaman beni mazur gördü. “Şeytan tüyü var bu çocukta,” derlerdi. Öğretmenlerim kızmazdı, arkadaşlarım şaşırmazdı.…
-
Continue reading →: Barış Süreci: Umut, Gerçekçilik ve MücadeleTürkiye’de uzun yıllardır devam eden silahlı çatışmaların sona ermesi ve kalıcı bir barışın sağlanması, toplumsal istikrar ve demokratikleşme açısından kritik bir önem taşımaktadır. Barışın, savaştan en çok etkilenen halk kesimleri ve emekçiler için temel bir gereklilik olduğu açıktır. Ancak barışın sağlanma biçimi, kapsamı ve siyasi aktörler tarafından nasıl konumlandırıldığı, sürecin…
-
Continue reading →: Google Maps Beni Eve GötürmezHer gün haritalara bakarak yürüyen biriyim. Gideceğim yeri bilsem bile haritayı açıyorum; belki de kontrolü kaybetmekten korktuğum içindir. Google Maps’in hafızası kusursuz. Hangi sokaklardan geçeceğimi, en kestirme yolları, trafik yoğunluğunu, hatta yürürken kaç adım atacağımı bile hesaplıyor. Ama bir şeyi bilmiyor: Benim için “ev” neresi? Ekrana baktığımda bana kaybolmamam gerektiğini…
Merhaba,
Ben İlke
Bazı insanlar hayatlarını planlar, listeler yapar, adım adım ilerler. Ben ise bazen bir düşüncenin peşine takılıp kilometrelerce yol yürür, bazen bir kelimenin içinde kaybolur, bazen de ne yapıyordum ben diye bakakalırım. Öngörülebilirlik mi? O bende pek yok. Konudan konuya atlayan, zihni bazen hızlanan, bazen duran ama hiçbir zaman düz bir çizgide gitmeyen biri olarak, yazılarımın da aynı ritmi taşıması kaçınılmaz.
Bu blogda net bir tema, belirli bir konsept, hatta bir mantık aramamak en iyisi. Burada bazen derin mevzulara dalarım, bazen de dünyada daha önemli meseleler varken neden market poşetleri asla düzgün katlanmaz gibi şeyleri sorgularım. Gün olur eski bir anıya takılırım, gün olur yeni bir fikrin peşinden sürüklenirim. Tıpkı zihnim gibi, burası da bazen toparlanır, bazen dağılır.
Adı üstünde: Savrulmalar. Bir yere varmaya çalışmayan, ama yine de hep bir şeylere çarpıp duran düşünceler.
Savrulmalar... 